Czym różni się oficer rosyjski od oficera radzieckiego?

Polski, Армия, Общество, Статьи / 20 апреля 2016 г.
Sposna

Czym różni się oficer rosyjski od oficera radzieckiego? Oficer Rosyjski do błękitu jest ogolony, trochę pijany. Wie wszystko od Bacha do Feuerbacha. Radziecki oficer jest trochę ogolony, do błękitu pijany. Wie wszystko od Edyty Piechy do «idź ty na».

Dowcip, który był popularny w środowisku armii radzieckiej w 1980-ch latach.

Pytanie stosunku do oficerów radzieckich i postsowieckich dla wielu zwolenników rosyjskiego narodowego ruchu jest do bólu aktualne i żądane, ponieważ jest bezpośrednio związane z ich osobistym, życiem rodzinnym. Pragnąc zachować «świat» i spokój w swoim domu, a także chcąc uciec od konfrontacji z siwym dziadkiem w naramiennikach stalinowskich czy z ojcem już we współczesnych postsowieckich, federalnych, naramiennikach, młodzi ludzie preferują nie utożsamiać «rodzinę» ze służącymi reżimu radzieckiego. Ten dziwny fenomen ludzkiej psychologii, obserwowany wszędzie wśród «zaciekłych» zwolenników rosyjskiego oporu narodowego, wywołuje szczery podziw i protest. Protest przeciw pragnieniu wydać marzenia, a dokładnie niektóre dziwne potrzeby duchowe, za rzeczywistość — i tym samym oszukać nie tylko siebie, ale i otoczenie. Oficer Radziecki to nie statek, który, «jak damy mu imię, tak on i popłynie», to znaczy wydzielać jego z kontekstu ogólnego bez szczególnych na to przyczyn.

Niewątpliwie, że patrząc na swojego krewnego — «bohatera», w młodego człowieka mogą pojawić się wątpliwości. Medale i ordery za uczestnictwo we wojnie w Afganistanie czy w operacji antyterrorystycznej stwarzają wrażenie, że człowiek służył uczciwie i śmiało. Być może, tak ono i było, przecież  nie wolno odjąć takiej cechy osobistej jak odwaga, która była  dana człowiekowi Bogiem jeszcze przed urodzeniem, lecz jego znaczenie zmniejsza i znika w ogóle przy jednej myśli, że on służył nie Rosji, a Ojczyźnie Radzieckiej, pełnił obowiązek «internacjonalny» i szedł zabijać według rozkazu Kremla, który od 1917-go roku przyniósł władzę antynarodową i bezbożną.

W takie minuty warto pamiętać, że właśnie z Moskwy, po bojach z bolszewikami i internacjonalną hołotą, który trwały tydzień, oficerowie rosyjscy, kadeci i junkrowie cofnęli się na Don dla przedłużenia walki o wolność swojej ojczyzny. Próba ubrać w mundurek rosyjski oficera radzieckiego czy postsowieckiego ze względu na swoje stosunki rodzinne zawsze prowadzi tylko do jednego — do uniewinnienia całego ustroju czerwonego i ich działań przestępczych. Należy zrozumieć, że oficer rosyjski historycznie różnił się nie tyle biegłością w boju, pogardą do śmierci, ile surowym dotrzymaniem etyki fachowej, stworzonych na tradycjach wiekowych i chrześcijańskim rycerskim duchu. Właśnie o tym pisał Iwan Iljin wskazując:

“Bo w całej wielkiej biedzie współczesności, wśród krachów, nieszczęść i strat, w waśniach i pokusach musimy pamiętać jedno i żyć jednym: wsparciem i zasadzeniem ducha służenia rycerskiego. Bo ten duch jest powietrzem i tlenem dla rosyjskiego ratunku narodowego.”

Skąd mógł zaczerpnąć to «powietrze» oficer radziecki, który rósł i uczył się w środowisku bezbożnym, gdzie była stara etyka fachowa, wiekowe tradycje, a pojęcia zaszczytu i sprawiedliwości, własnej godności były pochowane w katowniach radzieckich biwaków czy w braterskich grobach w wale Perekopskim? A ci z oficerów rosyjskich, którzy zachowali tę tradycję i nie «wygięli» się pod ważkością «nowego ustroju», okazały się zagranicą. Wymordowawszy czy wygoniwszy wszystkich lepszych synów Rosji, bolszewicy stworzyli w swojej armii sytuację, o której uprzedzał stary generał rosyjski szkoły Sworowskiej feldmarszałek P.Wittgenstein:

“Każdy kierownik ma tysiąc środków, dlatego, żeby  zmusić swoich podległych wykonywać służbę, nie obrażając w nim uczucia zaszczytu, które powinno być najważniejszą cechą, dla każdego wolnego człowieka. Jeśli, to uczucie nie będzie istniało, to nie trzeba nic oczekiwać od takiego oficera… Każdy szlachetny człowiek, obawiając się być w ten sposób obrażony, pragnie odejść się od służby i całkiem jej pozostawić; więc wszyscy dobrzy oficerowie pójdą w dymisję i pozostaną ci, którzy nie będą uważali na złe zachowanie wobec siebie, akurat ci, którzy niegodni nosić tytułu wojskowego i bez których służba nic nie straciłaby, kiedy oni i całkiem jej pozostawili”…

Właśnie dlatego moralne oblicze armii czerwonej zawsze różniło się niskim poziomem, i to było dziedziczono i współczesną armią Federacji Rosyjskiej. Jaskrawym przykładem temu może służyć rezonansowy wypadek zgwałcenia młodej Tadżyjki oficerami 201-j bazy wojskowej Ws FR, co odbyło się na jesieni 2015 roku, czy przekleństwa dla pouczenia Kontradmirała floty Oceanu Spokojnego swoich podporządkowanych oficerów o pijanej jazdy i użytku alkoholu «do szaleństwa».

Rosyjskojęzyczny obszar informacyjny już od dawna przyzwyczaił się do okropnych materiałów zachowania niestatutowego postsowieckiego oficerskiego korpusu. Leksyka nienormatywna, wprowadzona do codziennego użycia bolszewikami, puściła mocne korzenie w środowisku armii, że w 21 wieku ministerstwo obrony według prośbę «Wywiadówki Ogólnorosyjskiej » wymuszone było wydać podręcznik z etykiety dla żołnierzy, w którym, według słów autora Iwana Arcyszewskiego, «jest taki rozdział, jak, na przykład, maniera dobra i zła, wygląd zewnętrzny, życzenia, uścisk dłoni, zachowanie w miejscu społecznym, galanteria, świecki obowiązek mężczyzny, rozmowa telefoniczna, przeproszenie, punktualność i obowiązkowość». O możliwości masowych bijatyk, zwłaszcza z okrutnym rękoczynem z boku oficerów nie warto i przypominać, ponieważ ten , kto służył w radzieckiej czy we współczesnej armii WC FR. może opowiedzieć bardzo dużo.

Czy jest możliwym zachować «biały ornat», zanurzywszy się do rynsztoka?To jest , niemożliwie. Niemożliwie, znajdując się w podobnym oficerskim środowisku, zachowywać swój zaszczyt i godność, być człowiekiem wysokich moralnych jakości, które posiadali oficerowi rosyjscy w przeszłości. Kto może gwarantować, że właśnie gorąco ulubiony i szanowany «bohater»-krewny nie bił żołnierzy, nie upijał się i nie popełniał niegodne, przestępcze uczynki? Czyje słowo będzie poręką, że, pełniąc «obowiązek internacjonalny», on, jak i jego opiekuny dowódcy «szkoły leninowskiej», nie zabijał, nie gwałcił, nie grabił ludność pokojową?Ale nie to jest najstraszniejsze, że on mógł dokonać. Najstraszniejszym jest sam fakt tego, że on służył bolszewikom. On służył ze własnej woli, przedłużając tym samym ich władzę, o której generał rosyjski, prawdziwy bohater, Mychajło Gordziewicz Drozdowski powiedział: «Rosja zginęła, nastąpił czas jarzma i nie wiadomo, jak bardzo to zajmie czasu. To jarzmo jest gorsz od Tatatskiego”.

Każdy z nas ma pamiętać i inną jego frazę: «Głos lekkoduchostwa jest straszniejszym od trucizny». Zasłoniwszy swoje sumienie pouczeniami o spokoju i pokoju w nasieniu, pobłażamy złu, i nie wzywamy do sumienia człowieka, który śmiertelnie się pomylił. Być może, właśnie nasze odezwy, wchłonięte ciepłotą rodzinnych uczuć, szczere pouczenia doprowadzą do prawdziwej pokuty » bohatera czerwonego » — i Rosja odzyska jeszcze jedno wiernego syna. I pewnego razu, jak kiedyś pisał rosyjski dziennikarz G.P. Apanasenko, znów zobaczymy «na tle jasnego nieba postać białego oficera rosyjskiego, ten równy, z lekka «słyszący» krok, ten pogardliwie zarzucony za bark karabin i głowa, co nie kłania się kulom. Wszystko to jest spokojnie i dumne wezwanie furii czerwonej».

Autor: Jarosław Ławrynowicz

One thought on “Czym różni się oficer rosyjski od oficera radzieckiego?

  1. печатать полаков ?
    1

    Совок это геноцид русских, ибо совок это жидовство. Жидовство это палач русских, Но обращаться к полякам ? К второму после жидовства палачу русских ? Два страшнейших исторических врага русского народа — жидовство и полачество

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Можно использовать следующие HTML-теги и атрибуты: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>